Koncepcje oddziaływania

Odnosząc się do wcześniejszej publikacji, GCRO stwierdziło w 1993 roku:

Ciało jest jednostką funkcjonalną: wzajemne relacje pomiędzy układami organizmu są tak duże, że żaden z nich nie może być traktowany osobno.

Struktura i funkcja są wzajemnie powiązane:

Integralność strukturalna ciała jest odzwierciedleniem stanu zdrowia danej osoby.

Zmiany w funkcji mogą prowadzić do zmian w strukturze.

Zmiany w strukturze będą powodować zmiany w funkcji.

Organizm ludzki posiada wiele mechanizmów kompensacyjnych, które dostosowują zmiany strukturalne/funkcjonalne bez konieczności zakłócania mechanizmów samo-zdrowienia.

Ludzkie ciało ma naturalną zdolność samo-zdrowienia.

Kiedy własne mechanizmy zdrowiania są utrudnione, może dojść do powstania zaburzeń.

Mechanizmy samo-zdrowienia są uzależnione od skuteczności szlaków nerwowych i układu krążenia.

Utrata lub zmniejszenie tych swoistych mechanizmów samo-gojenia się może doprowadzić do stanu patologicznego, którego prekursorem jest stan pre-patologiczny.

Leczenie osteopatyczne interweniuje głównie na etapie pre-patologicznym, ale ma również miejsce na etapie patologicznym, w celu pobudzenia swoistych mechanizmów samo-zdrowienia poprzez równoważenie wzajemności strukturalno-funkcjonalnej.

Stosowanie osteopatycznych zasad i podstaw prowadzi do powstawania wielu metod i koncepcji leczenia, w tym także profilaktyki, dopasowanych do potrzeb każdego pacjenta.

Dysfunkcja jednego lub więcej systemów organizmu (mięśniowo-szkieletowego, trzewnego, nerwowego, krwionośnego lub aspektów psychicznych) może spowodować lub wpłynąć na zaburzenia czynnościowe w innych układach ciała.

Leczenie osteopatyczne promuje optymalną funkcję układu nerwowo-mięśniowo-szkieletowego, co wpływa na wszystkie układy organizmu, w tym układ trzewny, który także może być leczony bezpośrednio.